Deze vijf coronapatiënten hebben al maanden lang extreme klachten😱😱

Deze vijf coronapatiënten hebben al maanden lang extreme klachten😱😱

30 september 2020 Uit Door Smakelijk

De tweede coronagolf is inmiddels begonnen in ons land. Echter zijn er veel mensen die nog aan het herstellen zijn van de eerste golf en dat gaat niet zonder slag of stoot.

RTL Nieuws sprak met vijf coronapatiënten die al zes maanden ziek zijn. Deze mensen hebben nog steeds last van diverse symptomen zoals ernstige vermoeidheid, kortademigheid, verlies van conditie en hoofdpijn.

Er is nu een nieuw steunpunt voor coronapatiënten in het leven geroepen, namelijk C-Support. C-Support kijkt naar wat deze mensen nodig hebben en verbindt de patiënten met een nazorgconsulent.

Suus Meier Mattern 35 jaar

“Op 20 maart kreeg ik de resultaten van mijn test. Ik was geïnfecteerd met het coronavirus. Het enige wat ik kon denken was: “Haal me uit deze hel, ik ben nog nooit zo ziek geweest in mijn leven. Ik was erg benauwd, kortademig, had hevige pijn op de borst, mijn hoofd explodeerde, hoestte hevig en had al een week lang koorts van meer dan 40 graden. Wekenlang kon ik helemaal niets doen, en pas na twee maanden begon ik weer te lopen – hoewel ik al na honderd meter moe en benauwd was. Ik verloor ook bijna al mijn krullen op mijn hoofd, dus ik wist alleen maar hoe ziek mijn lichaam was. Ik had een enorme stapel krullen, maar er bleven slechts een paar tips over. Het was vreselijk.

Als iemand me toen, op 20 maart, had verteld dat ik na meer dan 27 weken nog steeds niet dezelfde was, zou ik veel hebben gelachen. Ik was altijd al een ondernemende, fitte en zeer actieve vrouw. Nu ben ik nog steeds elke dag erg moe, vergeetachtig en heb ik een slecht concentratievermogen. Ik werk maar 2 uur per dag en ik moet elke week naar een longfysiotherapeut. Gelukkig zijn mijn longen in het ziekenhuis gecontroleerd en heb ik geen blijvende schade van dit virus, maar iedereen om me heen kan zien dat ik nog lang niet de oude Suus ben”.

Ed de Bruijn 57 jaar

“Tijdens het werk viel ik drie of vier keer in slaap.”

“Op 20 maart kreeg ik de eerste klachten over het coronavirus, maar na een week begon de ellende echt toe te slaan. Ik kreeg hoge koorts, een knobbel in mijn keel, drukpijnen in mijn borst, ik moest overgeven, had hoofdpijn en smaakverlies. Ik was volledig verwoest en geestelijk niet meer in leven. Aangezien ik niet tot een risicogroep behoorde, werd ik niet getest. Maanden later had ik nog steeds klachten: Ik ben maar drie of vier keer in slaap gevallen tijdens mijn eenmansbedrijfje. Dus uiteindelijk, op 29 juni, gaf mijn huisarts mij een antilichaamtest, waaruit bleek dat ik met het virus was geïnfecteerd. Dat voelde als een opluchting, want op dat moment wist ik zeker wat er aan de hand was.

Nu maak ik me vooral zorgen over de tweede coronagolf. Ik denk dat de regering ons op een volwassen manier heeft geïnformeerd. Ze spreken iedereen aan op zijn eigen verantwoordelijkheid, en ik denk dat dit de beste manier is. Ik begrijp gewoon niet hoe grote groepen mensen die verantwoordelijkheid niet kunnen nemen. Of het nu gaat om voetbalfans of studenten, mensen die geloven dat het virus niet bestaat of dat het gewoon een griepje is, mensen die in de kroeg willen rondhangen of op vakantie moeten, ik begrijp het gewoon niet.
Hoe voel ik me nu? Ik had nooit gedacht dat het allemaal zo lang zou duren, ik dacht dat ik weer op de been kon komen, maar uiteindelijk ben ik via mijn huisarts begonnen met een fysiotherapieprogramma. Nu kijk ik dagelijks naar de situatie. Gisteren was het verschrikkelijk en ik heb niets gedaan, vandaag voel ik me weer beter. Hoe het morgen zal zijn, ik zal zien hoe het dan weer is”.

Wianda Nanninga 22 jaar

“Mijn normale leventje lijkt nu nog erg ver weg.”

“Als 22-jarige zonder andere klachten dacht ik dat ik me na een week of twee beter zou voelen. Misschien zou ik dan nog een beetje moe zijn, dan had ik dat wel gewild. Maar ik heb de ziekte vreselijk onderschat.

Voordat ik besmet raakte met het coronavirus, ging ik drie keer per week naar de sportschool. Twee dagen na de testresultaten kon ik niet eens de trap op. Vooral de eerste zes weken waren erg moeilijk voor mij. Mijn leven bestond uit het lopen van bed naar de bank en ’s avonds terug. Mijn vriendje hielp me met douchen, en overdag ben ik alleen maar naar het toilet gegaan en weer terug.

Op een avond belde mijn vriend zelfs het kantoor van de dokter voor me omdat ik de hele tijd erg benauwd en hoestte, en tussendoor kon ik amper ademen. Omdat ik nog een paar woorden kon zeggen en ik nog jong was, hoefde ik niet naar het ziekenhuis. Dit was een vreselijke nacht. Gelukkig kon mijn vriend altijd heel rustig blijven, zodat ik niet in paniek raakte. Achteraf gezien betwijfelden de artsen dat ik toen niet beter kon worden opgenomen, misschien zouden mijn longen nu minder problemen hebben gehad. Maar dit is achteraf gezien praten en is nergens op gebaseerd, want de artsen weten het gewoon niet.

Na deze eerste zes weken kon ik langzaam aan de wederopbouw beginnen. Ik begon met kleine wandelingen, en elke bank die ik tegenkwam op de baan betekende een pauze. Inmiddels weet ik waar alle bankjes om mijn huis staan, haha. Gelukkig kan ik nu zonder te stoppen over het circuit lopen, maar het herstel gaat erg langzaam. Van trappenlopen, stofzuigen, fietsen, winkelen krijg ik steeds weer klachten. Deze klachten variëren van kortademigheid, druk en steken in de borst, vermoeidheid, waardoor de spieren erg slap worden, hoofdpijn en ik word heel snel duizelig.

Ik geef er de voorkeur aan om volgende week weer 32 uur als verpleegster te werken en weer te trainen. Het feit dat dit nog steeds niet mogelijk is, is mentaal soms behoorlijk pittig. Gelukkig werd ik in juni door het ziekenhuis ingeschreven voor longrevalidatie, en nu heb ik de eerste afspraken daarvoor. Ik hoop binnenkort terug te kunnen keren naar mijn ‘normale’ leven, maar helaas lijkt het nog ver weg. “Als 22-jarige zonder andere klachten dacht ik dat ik me na een week of twee beter zou voelen. Misschien zou ik dan nog een beetje moe zijn, dan had ik dat wel gewild. Maar ik heb de ziekte vreselijk onderschat.

Ik geef er de voorkeur aan om volgende week weer 32 uur als verpleegster te werken en weer te trainen. Het feit dat dit nog steeds niet mogelijk is, is mentaal soms behoorlijk pittig. Gelukkig werd ik in juni door het ziekenhuis ingeschreven voor longrevalidatie, en nu heb ik de eerste afspraken daarvoor. Ik hoop binnenkort terug te kunnen keren naar mijn ‘normale’ leven, maar helaas lijkt het nog ver weg.”

Linda Norde-Koopman 39 jaar

“Mentale uitputtingsslag omdat dit echt een zware weg is.”

“Op 2 april werd mij verteld dat mijn test positief was, maar in feite had ik de week ervoor mijn eerste hartklachten. Maar als verpleegster in een ziekenhuis moest je werken tot je koorts kreeg. Toen ik de testresultaten kreeg, dacht ik eigenlijk dat ik niet zo ziek was, maar de kortademigheid nam snel toe. Mijn 10-jarige zoon vond het bijzonder beangstigend dat ik een corona had, het enige wat hij zei was: “Mama heeft een corona, nu sterft mama”, omdat dit heel vaak werd genoemd in de media.

In deze tijd was ik toegewijd aan de kinderen, zij kwamen altijd op de eerste plaats. Dus ik wist niet altijd hoe ziek ik was. Na vier weken werd ons gezin uit de quarantaine gehaald en konden we terugkeren naar het normale leven. Maar mijn klachten namen weer toe. Na een aantal tests leek ik longembolieën te hebben en mocht ik het ziekenhuis verlaten met bloedverdunners. Toen ik me in september nog niet beter voelde, had ik weer een aantal tests en het leek erop dat ik een ernstig ijzertekort had. Dit werd veroorzaakt door de bloedverdunners, dus ik viel letterlijk van de ene naar de andere aandoening.

Toen ik mijn eerste hartproblemen had, had ik nooit gedacht dat ik er na al die maanden nog steeds last van zou hebben. Soms vind ik het echt moeilijk, en dan zit ik er een tijdje mee opgescheept. Mentaal is het echt vermoeiend, want dit is een heel moeilijke manier. Vooral als je niet weet wanneer het stopt en niemand je een antwoord kan geven.

Yvanna Armstorff is 47 jaar

“Drie maanden lang was ik zo ziek dat ik mijn bed niet uit kon komen.”

“Het klinkt vreemd, maar ik had echt het gevoel dat ik doodging in de eerste weken dat ik ziek was. De eerste symptomen kwamen op 23 maart: hoge koorts, keelpijn en zeer ernstige hoofdpijn. Toen ik me ’s nachts ineens zo slecht voelde en dacht dat ik zou stikken, wist ik dat dit geen gewone griep was. Een paar dagen later werd ik getest op de eerste hulp, maar ik werd niet toegelaten. Ik kreeg medicijnen, werd gecontroleerd door de huisarts en moest thuis ziek worden. Drie maanden lang was ik zo ziek dat ik niet uit bed kon komen. Een angstaanjagende tijd, waarin mij ook werd verteld dat mijn contract niet werd verlengd vanwege de corona.

Ik ben altijd al iemand geweest die nooit klaagt, maar dit virus heeft echt gehackt. Ik heb nog steeds elke dag krapte, ik heb pijn op de borst en ik ben nog steeds erg moe. Bovendien ruik of proef ik nog steeds niets en heb ik een longcapaciteit van iemand die ernstige astma heeft. Ik moet nu drie keer per dag puffen om meer lucht te krijgen en mijn longen te beschermen tegen longontsteking.

Ik merk dat steeds meer mensen zich niet meer aan de regel houden om afstand tot elkaar te houden. Dan denk ik: Waarom niet? Je weet nooit hoe je morgen wakker wordt. Je kunt hem overal vangen, net als ik. Ik kan erg boos worden als ik dat zie, en daarom wil ik dat steeds meer mensen weten wat de corona met je kan doen. Want ik ben niet de enige die elke dag, ook na maanden, moet worstelen met pijn, angst en vergetelheid”.